Elle souhaitait à la fois mourir et habiter Paris.

Zodra José Arcadio de deur van de slaapkamer achter zich had gesloten, daverde de knal van een pistoolschot door het huis. Een straaltje bloed kwam onder de deur door, stak de kamer over, kroop de straat op, vloeide in rechte lijn over de ongelijke trottoirs, daalde treedjes af en klom tegen scheidsmuurtjes op, doorliep de gehele Straat van de Turken, sloeg de hoek om naar rechts en daarna naar links, zwenkte tegenover het huis van de Buendia’s met een hoek van negentig graden, ging onder de gesloten voordeur door, doorkruiste - vlak langs de muren om de tapijten niet te besmeuren - de salon, vervolgde zijn weg door de andere kamer, ontweek met een wijde boog de tafel in de eetkamer, gleed verder over de waranda met de begonia’s, glipte ongezien onder de stoel van Amaranta door die rekenles gaf aan Aureliano José, drong door het graanschuurtje heen en dook op in de keuken waar Ursula zich opmaakte om zesendertig eieren te breken voor het brood.

‘O allerzuiverste maagd!’ gilde Ursula.

Op zoek naar de oorsprong van het straaltje bloed volgde ze het in tegenovergestelde richting, liep door de graanschuur, kwam over de waranda met de begonia’s waar Aureliano José opdreunde dat drie en drie zes is en zes en drie negen, stak de eetkamer en de beide andere vertrekken over, stapte regelrecht de straat op, sloeg de hoek om naar rechts en daarna naar links, zodat ze - zonder te beseffen dat ze nog steeds haar bakschort en haar huissloffen aan had - in de Straat van de Turken belandde, stoof het plein op, rende de voordeur binnen van een huis waar ze nog nooit was geweest, duwde tegen de deur van de slaapkamer, stikte bijna in de geur van verbrand kruit, zag José Arcadio voorover op de grond liggen, languit uitgestrekt over de hoge laarzen die hij net had uitgetrokken, en vond uiteindelijk het beginpunt van het straaltje bloed dat nu niet meer vloeide uit zijn rechteroor.

Bainter didn’t plan on becoming one of pop’s most sung-about women when she moved to L.A. in the mid-’80s. A native of Arizona, she’d graduated from Smith College and moved into a group house on Wilton Street, a Victorian crammed with nearly a dozen musicians. Farrell was one of them; together with Eric Avery, another Wilton house resident, a band emerged. Bainter was the house’s most mercurial presence; her habit brought some unsavory characters around, and a former boyfriend of hers was living under the same roof, which only made the situation more volatile.

“She’s really intelligent and full of drama, and everybody on this planet who’s met her loves her,” says Casey Niccoli, a former Wilton roommate. “But she was bringing around bad people, drug dealers. People who stole.”

When things went wrong at the house, the mayhem was often blamed on “Jane’s addiction,” so when Farrell needed a name for his band, there was a ready-made phrase in his head. “They jumped into my room one day and said, ‘We’re going to name it Jane’s Addiction! ’ ” Bainter recalls. “I thought it was sort of a lackluster name. I didn’t take it as a tribute at all.”

Nor did her parents. Bainter’s photo appeared on the insert of the vinyl version of the first Jane’s album, and on thousands of posters that appeared all over the world. “It was very hard for my family,” she says. At the time, she was leading a double life of sorts. By day, she’d put on a sensible suit and work at a management consulting firm in Century City. At night she’d put on a wig and wade into L.A.’s music subculture. And she was nearly always high.

“No one at work knew,” she says. “Once you’ve developed a good tolerance, it’s not hard to work while you’re on heroin.” Contrary to popular belief, she says, she never sold her body for sex. “A lot of people hear the song and assume it’s about a prostitute. It’s not. If you could clear that, I’d appreciate it.”

This pair of panties will be mentioned again in the course of this trial. And when it happens there will not be one laugh, one snicker, one giggle, or even one smirk in my courtroom. There isn’t anything comic about a pair of panties which figure in the violent death of one man and the possible incarceration of another.

“Kevin, there’s only one thing we’d like to know. We’re your friends. We’ve been friends for years. Just one thing. Why do you drink so much?”
“Hell, I don’t know. I guess, mostly, I just get bored.”